چرا این حوزه اهمیت دارد

ضبط‌های تاریخی موسیقی هم سند فرهنگی‌اند و هم تجربهٔ شنیداری. بسیاری از این ضبط‌ها آسیب‌دیده، نویزی، کم‌پهنای‌باند یا دچار کلیک، هوم، برش و اعوجاج هستند. بازسازی می‌تواند مطالعه، انتشار مجدد و لذت شنیدن این آثار را آسان‌تر کند، اما می‌تواند شواهد صوتی را هم از بین ببرد یا صدایی مدرن‌تر از اصل به اثر تحمیل کند. ما بازسازی را تعادلی میان بازیابی آنچه از دست رفته و وفاداری به منبع اصلی می‌بینیم.

جهت‌های پژوهشی

  • حذف نویز و نقص‌ها: جداکردن نویز پایدار، نقص‌های ضربه‌ای و محتوای موسیقایی، به‌گونه‌ای که بازسازی تداخل را کم کند اما جزئیات اجرا را پاک نکند.
  • گسترش پهنای‌باند و حذف بازتاب: بازیابی محتوای فرکانس بالا و کاهش اثر اتاق، با حفظ سازگاری نتیجه با ضبط اصلی.
  • جداسازی منابع در ضبط‌های تاریخی: بررسی راه‌هایی برای جداکردن سازها یا صداها در میکس‌های متراکم و کم‌کیفیت، برای مطالعه، بازآمیزی و دسترسی آرشیوی.
  • بازسازی مبتنی بر نت و فراداده: استفاده از نت‌ها، اطلاعات جلسهٔ ضبط و دانش موسیقی‌شناسی به‌عنوان قید، به‌جای تکیهٔ صرف بر مدل‌های عمومی صوتی.
  • مدل‌های مولد و خودنظارتی: بررسی مدل‌هایی که می‌توانند بخش‌های ازدست‌رفته را بازسازی کنند، در حالی که عدم‌قطعیت را نشان می‌دهند و ساختار موسیقایی را حفظ می‌کنند.
  • ارزیابی و شنیدن: ترکیب معیارهای عینی با آزمون‌های شنیداری و معیارهای موسیقی‌شناسی، و مقایسهٔ گزینه‌های بازسازی به‌جای پنهان‌کردن انتخاب‌ها در یک خروجی خودکار.

رویکرد ما

ما پردازش سیگنال و یادگیری ماشین را با تخصص آرشیو و موسیقی‌شناسی پیوند می‌دهیم. بازتولیدپذیری، عدم‌قطعیت و تفاوت میان «تمیزتر» و «وفادارتر» برای ما محور است. روش‌هایی را ترجیح می‌دهیم که فرض‌هایشان را آشکار کنند و به بازساز اجازه دهند نتایج مختلف را بررسی و مقایسه کند.

هدف ما

ابزارهایی که به آرشیوها، پژوهشگران، نوازندگان و شنوندگان در کار با ضبط‌های تاریخی کمک کند: نه یک «تعمیر» خودکار واحد، بلکه بازسازی قابل‌کنترل که دسترسی، پژوهش و استفادهٔ مسئولانه را پشتیبانی کند.